نوزادی که توسط نازی‌ها برای پرورش «نژاد برتر» ربوده شد
Getty Images
دهه‌ها طول کشید تا اینگرید فون اولهافن نه تنها هویت حقیقی خود را کشف کند، بلکه متوجه شود که او موضوع یک آزمایش اجتماعی شوم نازی‌ها بوده و فرد دیگری با هویت او زندگی کرده است.
وقتی اینگرید سه ساله بود و آلمان در هرج و مرج پس از جنگ جهانی دوم به سر می‌برد، والدینش از هم جدا شدند و او به یک یتیم‌خانه سپرده شد.
«روز کریسمس بود که من آنجا رسیدم، و در یک اتاق بزرگ با تعداد زیادی میز چوبی، داشتند هدیه می‌دادند. کیک گردویی و پرتقالی بود. حتماً تاثیر زیادی روی من گذاشته است چون آن را به وضوح به یاد می‌آورم.»
اما آن خاطره دلنشین، سرآغاز دورانی غم‌انگیز بود.
اینگرید در حالی که نامه‌های آن دوران را نشان می‌دهد می‌گوید که با اینکه مادرش « خیلی خونگرم نبود» اما اینگرید به شدت مشتاق بود با او زندگی کند.
«همیشه گریه می‌کنم اگر کسی از شما حرف بزند یا اگر به شما فکر کنم. مادر عزیز، مادر عزیزم، لطفاً بیایید و مرا ببرید.»
اریکا؟
وقتی اینگرید ۱۱ ساله بود، پدرش دوباره در زندگی او ظاهر شد.
یک روز او را به مطب دکتر برد، جایی که با کمال تعجب، او را اریکا ماتکو صدا زدند.
«نمی‌دانستم او چه کسی بود، اما سوالی نپرسیدم.»
او خیلی زود متوجه شد این نامی است که در تمام مدارک رسمی‌اش قید شده است.
او جرأت نکرد با پدرش در مورد این موضوع صحبت کند، اما با خانه‌دارشان حرف زد.
«او به من گفت که من دختر بیولوژیکی والدینم نیستم و هیچ کس واقعاً نمی‌دانست من اهل کجا هستم. نمی‌خواستم این حقیقت داشته باشد.»
آن عکس
در سن ۱۳ سالگی، یکی از بزرگترین آرزوهای اینگرید به حقیقت پیوست: او سرانجام برای زندگی با مادرش به هامبورگ رفت. مادرش رابطه دیگری را آغاز کرده بود و آن زوج صاحب پسری شده بودند.
«خیلی هیجان‌زده بودم، اما وقتی نقل مکان کردم، متوجه شدم تصوری که از مادرم داشتم صرفا یک توهم بود.»
«احساس پذیرفته شدن نمی‌کردم.»
Ingrid von Oelhafen
اینگرید هرگز نام اریکا ماتکو را به زبان نیاورد و همچنین اینکه مادرش مادر بیولوژیکی او نبود، اما یک سال بعد با چیزی روبرو شد که سردرگمی‌اش را بیشتر کرد.
«یادم می‌آید در یک گوشه خیابان ایستاده بودم و پوسترهای زیادی از سازمان صلیب سرخ با عکس‌های کودکان آنجا بود... و من چهره خودم را دیدم. مبهوت شدم. بدنم یخ زد.»
«عکس‌ها مربوط به کودکانی بود که در اثر جنگ آواره شده بودند یا از خانه‌هایشان گرفته شده بودند و صلیب سرخ کمپینی را برای بازگرداندن آنها به خانواده‌هایشان اجرا می‌کرد.»
و او آنجا بود، بسیار جوان‌تر به تصویر کشیده شده بود. اما احساس نمی‌کرد که قادر باشد با خانواده‌اش در این مورد حرف بزند.
«نه، نه، نه. این یک راز بزرگ بود. احساس می‌کردم باید از خودم محافظت کنم.»
لبنس‌بورن؛ پروژه مهندسی نژادی نازی‌ها
اینگرید در بزرگسالی یک فیزیوتراپیست حرفه‌ای شد و زندگی خود را ساخت، بدون اینکه بداند اریکا ماتکو کیست.
«دیپلم فیزیوتراپی من همان نام را داشت. قابل تغییر نبود.»
Ingrid von Oelhafen
در سال ۱۹۹۹، وقتی او ۵۸ ساله بود و کلینیک فیزیوتراپی خودش را اداره می‌کرد، تماسی تلفنی از صلیب سرخ دریافت کرد که از او پرسیدند آیا علاقمند است درباره والدینش اطلاعاتی کسب کند.
«من بلافاصله گفتم بله، می‌خواستم آنها را ملاقات کنم، اما صلیب سرخ جلوی این ایده را گرفت.»
«در عوض، آنها مرا با یک مورخ در ارتباط گذاشتند تا به من کمک کند کمی از تاریخچه زندگی خود را بفهمم.»
در همین حال، او برخی از مدارکی را که پیدا کرده بود، بررسی کرد و متوجه چیزی غیرعادی شد.
«من یک فرم واکسن آبله مرغان داشتم. سند به دست یک نازی، دکتر هش، امضا شده بود و نام، تاریخ و محل تولد من را داشت و می‌گفت من یک شهروند آلمانی هستم. اما کلمه لبنس‌بورن نیز روی آن نوشته شده بود.»
Getty Images
او هرگز قبلا نام آن را نشنیده بود، بنابراین در اینترنت جستجو کرد. چیزی پیدا نکرد. او به جستجو در آرشیوهای کتابخانه ادامه داد تا اینکه توضیحات زیر را یافت:
«هدف لبنس‌بورن اسکان و مراقبت از زنان باردار با ارزش نژادی و ژنتیکی است که پس از بررسی دقیق خانواده‌هایشان و خانواده‌های پدران فرزندان، انتظار می‌رود فرزندانی به همان اندازه ارزشمند به دنیا آورند.»
«این ایده برایم منزجرکننده به نظر می‌رسید و نمی‌توانستم تصور کنم که من یکی از آن کودکان باشم.»
نازی‌ها در تلاش برای ایجاد «نژاد برتر» و در عین حال کشتار هرچه بیشتر غیرآریایی‌ها، پروژه‌هایی را نیز برای به دنیا آوردن آریایی‌های جدید آغاز کرده بودند.
«لبنس‌بورن برنامه‌ای از اس‌اس، یک شاخه شبه‌نظامی حزب نازی، بود و خانه‌هایی را برای به اصطلاح مادران آریایی تأسیس کرد که کودکان ربوده شده از لهستان، نروژ و یوگسلاوی را نیز برای هدف آلمانی‌سازی به آنجا می‌آوردند.»
«آنها نوزادان بلوند و چشم آبی را انتخاب می‌کردند.»
Getty Images
آن دیگری
در همین حال، مورخی که به اینگرید کمک می‌کرد به این نتیجه رسید که او اهل اسلوونی کنونی است. اینگرید به مقامات اسلوونی نامه نوشت و پرسید آیا اطلاعاتی دارند.
«من سندی دریافت کردم که می‌گفت نام مادرم هلنا و نام پدرم یوهان ماتکو است و آنها زمانی دختری به نام اریکا داشتند.»
«من خیلی خوشحال بودم... حس شگفت‌انگیزی بود!»
اما اندکی بعد، او نامه دومی دریافت کرد که می‌گفت دختر آن زوج، اریکا ماکو، زنده و در اسلوونی است. بنابراین اینگرید نمی‌تواند فرزند آنها باشد.
«وحشتناک بود.»
اینگرید موفق شد آن اریکای دیگر را پیدا کند، اما او نمی‌خواست ملاقاتش کند.
با این حال، سایر اعضای خانواده، از جمله خواهرزاده‌اش، موافقت کردند که با او صحبت کنند و آزمایش دی‌ان‌ای بدهند.
Getty Images
«نتایج نشان داد که من بیش از ۹۰٪ با این خانواده نسبت خویشاوندی دارم.»
آزمایش همچنین نشان داد که احتمال ۹۳/۳٪ وجود دارد که اینگرید خاله خواهرزاده اریکا ماتکو باشد، بنابراین اریکای دیگر احتمالاً اریکای اصلی نبوده است.
«من مدارک را خواندم و با خودم فکر کردم: 'من به جایی تعلق دارم.' من خانواده دارم. به اریکای دیگر نامه نوشتم، اما هرگز پاسخی دریافت نکردم.»
«از یک طرف، از اینکه خانواده‌ام را پیدا کرده بودم خیلی خوشحال بودم. اما این را هم از خودم پرسیدم که آن اریکای دیگر چگونه وارد این خانواده شده بود، و نگران بودم که او را بیرون می‌کنم.»
«و چرا خانواده‌ام هرگز به دنبال من نگشتند؟ این معمای بسیار گیج‌کننده‌ای بود.»
جزییات بیشتری برای حل معما
سال‌ها طول کشید تا آخرین تکه‌های آن پازل سر جای خود قرار گیرند. این اتفاق زمانی افتاد که اینگرید سرانجام موفق شد به آرشیو اسناد نازی دسترسی پیدا کند.
Getty Images
آنچه فاش شد این بود که پدر بیولوژیکی اینگرید، یوهان ماتکو، یک مبارز مقاومت بود که علیه اشغال یوگسلاوی به دست نازی‌ها می‌جنگید.
پس از دستگیری، او را به یک اردوگاه کار اجباری فرستادند و در اوت ۱۹۴۲ به همسر یوهان دستور دادند که سه فرزندش، از جمله اریکای ۹ ماهه، را به یک مدرسه محلی ببرد.
«مادرم همه ما را به مدرسه برد و یک کامیون با سربازان آلمانی رسید. بچه‌ها از خانواده‌هایشان جدا شدند.»
اریکا نوزادی تپل با چشمان آبی و موهای بلوند بود و نازی‌ها تصمیم گرفتند او را به آلمان ببرند. خواهر و برادرهای او را با مادرشان به خانه پس فرستادند.
اما در اینجا اسناد گیج‌کننده می‌شوند.
«آنها نشان می‌دهند که اریکا ماتکو به عنوان بخشی از برنامه لبنس‌بورن گرفته شد، اما همچنین می‌گویند که مادرم با سه فرزند آمد و با سه فرزند رفت.»
پس دختر دیگر، دختر خانواده‌ای دیگر بود.
آن دختر دیگر به دست والدین بیولوژیکی اینگرید بزرگ شد، که نه تنها نام او را اریکا ماتکو گذاشتند، بلکه حتی پس از پایان جنگ، هرگز دختر بیولوژیکی خود را پس نگرفتند و فاش نکردند که دختری که داشتند، دختر آنها نیست.
«برای مدتی، از آنها متنفر بودم، به خصوص از مادرم. چگونه می‌توانست مرا رها کند و به دنبالم نگردد؟ اما بعد به این فکر کردم که او چه زندگی دشواری داشته است. ابتدا تحت اشغال نازی‌ها و سپس تحت رژیم کمونیستی که به دنبال آن حاکم شد.»
«از نظر منطقی، شاید می‌توانستم سعی کنم او را درک کنم، اما از نظر روانی، همیشه احساس می‌کردم او باید به دنبال من می‌گشت.»
هنوز سوالات بی‌پاسخ زیادی وجود دارد. اما اینگرید می‌گوید «خوشحالم که بیشتر درباره خودم و اتفاقاتی که افتاده می‌دانم و با افراد فوق‌العاده زیادی در اسلوونی آشنا شده‌ام که گاهی اوقات می‌توانم تصور کنم با آنها بزرگ شده‌ام.»
اینگرید به عنوان یک فیزیوتراپیست آموزش دیده، حرفه خود را وقف کار با کودکان دارای معلولیت کرده است؛ کودکانی که از مفهوم نازی «نژاد برتر» حذف شده بودند.
منبع
bbc.com
هنوز نظری نیست. اولین نفر باشید.