اورانیوم غنی‌شده از ۳٫۶۷ تا ۹۰ درصد؛ تفاوت کاربردها و اهمیت فنی

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، اورانیوم طبیعی عمدتاً از دو ایزوتوپ اورانیوم ۲۳۸ و اورانیوم ۲۳۵ تشکیل شده است. سهم اورانیوم ۲۳۵ در اورانیوم طبیعی حدود ۰٫۷ درصد است. از آنجا که این ایزوتوپ قابلیت شکافت هسته‌ای دارد، برای استفاده در بسیاری از راکتورهای هسته‌ای باید سهم آن افزایش پیدا کند؛ فرایندی که «غنی‌سازی اورانیوم» نام دارد.

بنابراین، وقتی گفته می‌شود اورانیوم تا ۲۰ یا ۶۰ درصد غنی شده است، منظور این است که سهم ایزوتوپ اورانیوم ۲۳۵ در ترکیب اورانیوم به آن میزان رسیده است؛ نه اینکه کل ماده از اورانیوم خالص تشکیل شده باشد.

غنی‌سازی ۳ تا ۵ درصدی

غنی‌سازی در سطح ۳ تا ۵ درصد، در بسیاری از راکتورهای آب سبک برای تولید سوخت هسته‌ای کاربرد دارد. توافق هسته‌ای برجام نیز سقف غنی‌سازی ایران را برای دوره‌ای مشخص ۳٫۶۷ درصد تعیین کرده بود. این سطح از غنی‌سازی به‌مراتب پایین‌تر از سطح مورد استفاده در ساخت سلاح هسته‌ای است.

غنی‌سازی ۲۰ درصدی

اورانیوم با غنای ۲۰ درصد در دسته اورانیوم با غنای بالا قرار می‌گیرد. این ماده می‌تواند در برخی راکتورهای پژوهشی و تولید رادیوایزوتوپ‌های پزشکی کاربرد داشته باشد. با این حال، افزایش غنا تا این سطح به معنای نزدیک‌تر شدن به سطوح بالاتر غنی‌سازی و کاهش بخشی از کار جداسازی موردنیاز برای رسیدن به غناهای بیشتر است.

غنی‌سازی ۶۰ درصدی

اورانیوم ۶۰ درصدی نیز در گروه اورانیوم با غنای بالا قرار می‌گیرد. اورانیوم ۶۰ درصدی برای تأمین نوترون در آزمایش‌های علمی و بررسی مواد در راکتورهای تحقیقاتی، تولید رادیوایزوتوپ‌هایی مانند مولیبدن-۹۹ در بحث پزشکی هسته‌ای، بررسی مقاومت و رفتار مواد در برابر تابش نوترونی در بحث آزمایش مواد، آزمایش سوخت‌ها و فناوری‌های راکتوری در بحث پژوهش‌های هسته‌ای و تأمین سوخت برخی راکتورهای زیردریایی و شناورهای هسته‌ای در بحث پیشرانش دریایی کاربرد دارد.

غنی‌سازی ۹۰ درصدی

غنای حدود ۹۰ درصد معمولاً به‌عنوان سطح تسلیحاتی شناخته می‌شود؛ زیرا اورانیوم با این میزان غنا می‌تواند در ساخت سلاح هسته‌ای به کار رود. البته تولید سلاح اتمی تنها به داشتن اورانیوم با غنای بالا محدود نمی‌شود و به مجموعه‌ای از فناوری‌ها، تجهیزات و مراحل فنی دیگر نیز نیاز دارد.

۲۲۷۲۲۷